GETUIGENISSEN
Pijn is persoonlijk. Achter elke diagnose schuilt een verhaal – een leven dat is veranderd, dagelijkse uitdagingen, maar ook veerkracht en manieren om ermee om te gaan. Op deze pagina delen mensen hun ervaringen met pijn, in hun eigen woorden. Deze getuigenissen zijn vaak krachtig en ontroerend, maar ook herkenbaar. Ze laten zien hoe pijn het leven beïnvloedt, maar ook hoe ieder leert ermee te leven.
Deze verhalen helpen om beter te begrijpen wat het betekent met pijn te leven, en om je minder alleen te voelen. Ze helpen ook om vooroordelen te doorbreken. We tonen hier korte citaten met een link naar het volledige verhaal. Ook vind je videogetuigenissen waarin patiënten en hun omgeving hun ervaringen delen.
Wil je ook je verhaal delen? Neem gerust contact met ons op. Samen geven we een stem aan de verhalen van mensen met pijn.
Patiënten aan het woord
Als baby was ik huilerig volgens mijn moeder. Ik moest regelmatig naar dokters voor buikkrampen. Ik wou mijn melkje niet drinken.
Op 17 jarige leeftijd kreeg ik een coloscopie. Er werd niets gevonden dus sprak men van prikkelbaredarmsyndroom. Als kind/ jongere had ik het gevoel minder fysieke uithouding te hebben dan leeftijdsgenoten.
Op 25 jarige leeftijd werd ik na een jaar van misselijkheid en nachtelijk braken gediagnosticeerd met een maagontsteking en twee beginnende maagzweren. Uit het onderzoek werd ook lactoseintolerantie gevonden. OEF.
Een zinderende vermoeidheid sleept jarenlang aan, vele bloedonderzoeken bij de huisarts en vitaminekuren volgen.
Hoe meer mijn bloed onderzocht werd en hoe meer ik te horen kreeg dat er niets aan de hand was, hoe meer ik aan mijzelf en mijn lichaamsbeleving ging twijfelen & hoe harder ik mijn best deed om mee te doen met alle verwachtingen.
Ik doorliep een mooi schools parcours en bleef 7 jaar bij mijn eerste werkgever. Ik was een doorzetter & een conformerend iemand. Ik was aangeleerd om te doen wat verwacht werd. Maar ik maakte me toch al vaak zorgen om die fysieke problemen. Verder kon ik nog heel gewoon functioneren mits voldoende rustmomenten.
Op 27 jarige leeftijd ben ik voor het eerst moeder geworden. Ik had een zware zwangerschap. Hondsmoe, misselijk, braken, tot week 18 ongeveer.
Dan ging het even iets beter, tot het weer slechter ging. Op week 30 voelde ik me echt niet goed toen we in de Ardennen waren en belde ik naar de materniteit. Ik hield meer en meer vocht vast, was uitgeput, had hoofdpijn en mijn anders lage bloeddrukken begonnen te verhogen. Ik moest onmiddellijk afkomen van de Ardennen en aan de monitor. Toen begon het. Vijf weken lang op en af naar materniteit wegens ernstige oncontroleerbare hoge bloeddrukken. Ik voelde me meer en meer verzwakken tot week 35. ik kon amper mijn ogen openhouden toen ik bezoek had. Totaal uitgeput.
Ik moest op controle gaan en daar viel het verdict na enkele OZ; zwangerschapsvergiftiging. Ik werd kunstmatig ingeleid, kreeg alvast epidurale verdoving, lag een nacht in arbeid, mijn bloeddrukken gingen zo hoog dat er magnesiumsulfaat in bolus werd toegediend. De dag nadien werd wegens niet vorderende arbeid een spoedkeizersnede uitgevoerd.
Dit alles was zeer ingrijpend. Er volgde een donkere wolk met veel angstklachten en een huilerige premature baby die 16 dagen op neonatologie moest blijven.
Ik verzwakte steeds meer maar hield vol, ik begon een nieuwe job, ik was kersvers jonge mama & herstellende van zwangerschap, complicaties en een operatie.
Ik werd fysiek en cognitief nooit meer de oude. Mijn cholesterolwaarden blijven stijgen sindsdien. Ik geraakte in 2023 arbeidsongeschikt door extreme uitputting na jarenlang doordoen. In 2024 kreeg ik na een traject van anderhalf jaar in het UZ Gent de diagnose fibromyalgie (en niet officieel op papier Me/CVS). In 2025 probeerde ik ondanks blijvende ziekte-klachten re-integreren op eigen vraag. Ik deed vrijwilligerswerk, deed een avondopleiding tot burnoutcoach, leerde transcendente meditatie aan, volgde een ervaringsgerichte tweedaagse mindfulnesstraining, volgde webinars, las boeken en voedde een hyperactief peutertje op. Toch voelde dat etiket van invalide zeer kwetsbaar waarop ik stappen ondernam om via progressieve werkhervatting terug bij mijn werkgever te kunnen starten, dit aan 8u per week. Ondertussen zit mijn zoontje in de kleuterklas, heb ik poets en strijkhulp én werkt mijn man zelfstandig van thuis uit waardoor er veel hulp en flexibiliteit mogelijk is van hem. Hierdoor kon ik op maandagavond een volledige opleiding tot patiënt expert volgen via Reumanet/ PEC. Ik probeerde 9 maanden lang het huishouden, de opvoeding van mijn hyperactieve en sensitieve kleutertje te combineren met zelfzorg én 8 u per week werken als sollicitatiecoach/competentiecoach. Het terug naar werk traject had bloed zweet en tranen gekost, ondanks alle wettelijke erkenningen en etiket individueel maatwerk via VDAB, erkenning van persoon met een handicap via FOD SOC ZEK. Kreeg ik van de leidinggevenden geen goedkeuring op effectief individueel maatwerk. Ik werd zieker en zieker van alle prikkels op het werk, we moesten ook plots van een team van 3 naar een team van 6 in een groter bureau, dus ik vroeg om concentratieproblemen met alle nodige erkenningen of ik twee uur per week van thuis zou kunnen werken aan mijn administratie omdat dat gewoon niet meer lukt voor mij met anderen om mij heen. Dit werd niet toegestaan wegens ‘niet fair tegenover thuiswerkbeleid voor alle andere collega’s’. Dit voelde erg oneerlijk aan want de HR én arbeidsgeneesheer stonden volledig achter deze vraag. Ik kreeg meer klachten en vroeg mezelf af of ik weer in totale uitputting moest belanden en wie daar dan vooral de gevolgen van zou dragen? Juist, ikzelf en mijn zoontje en man. Dus in overleg met de huisarts besloten we om de progressieve werkhervatting te onderbreken. Ik zou nog focussen op vrijwilligerswerk & mijn opleiding als patiënt- expert en blogposts op LinkedIn.
Echter ging mijn gezondheid meer en meer achteruit waardoor ik na gesprek met de huisarts een doorverwijzing vroeg naar een cardioloog met meer kennis van zaken omtrent het vrouwenlichaam. Ondertussen werd via een CPET (fietsinspanningstest met ECG, zuurstof en lactaatmeting) duidelijk dat er sprake is van abnormale perifere zuurstoftoevoer en verbruik en zeer snelle verzuring bij lichte inspanning.
Ondertussen ben ik vooral huis en zetelgebonden & lijkt mijn gezondheid steeds verder achteruit te gaan. Ik kan niet meer op vaste basis vrijwilligerswerk doen én mijn opleiding heb ik gelukkig nog succesvol kunnen afronden, waardoor ik op betere momenten probeer om occasioneel nog iets vrijwillig te betekenen. Daarnaast is mijn man veranderd van job en terug in loondienst waardoor de meeste zorg voor huis en kind terug op mij zijn gevallen. Ik gebruik voor wandelingen nu een rolstoel, heb altijd een hoofdtelefoon/ oordopjes in als ik ergens naartoe ga, op bezoek ga of ontvang en gewoon als mijn (intense) kleuter thuis is. Ik moet huishoudelijke taken op een stoel uitvoeren & heb zo goed als elke dag hoofdpijn en zeer regelmatig migraine. Ook de geheugenproblemen zijn enorm toegenomen. Zo vergat ik 4 afspraken op twee weken tijd.
Daarnaast is er de uitputting, de verzuring in de benen, de duizeligheid bij rechtstaan én de vele (geplande) onderzoeken, doktersafspraken, wekelijkse afspraken bij kine, fascia en massagetherapie. Soms ook bij een psycholoog als de impact van de ziekte te zwaar wordt om alleen te dragen én als de rouw die ziekte hoort te fel aanwezig geraakt in mijn dagelijkse gedachten.
Leven met fibromyalgie en me/ cvs is niet voor luierikken want het is elke dag hard werken om met alle klachten om te kunnen gaan en de impact die dat heeft op je hele leven.
Als er dan nog sprake is van een ziekte die bij sommige medici of non-believers in onze samenleving wordt afgedaan als onbestaande en wetenschappelijk onvoldoende onderzocht dan is dat nefast voor de zorg die wij als steeds groter wordende patiëntengroep ontvangen & voor onze recht op kwaliteit van leven net als ieder ander mens.
Leven met fibromyalgie en chronische pijn is zoveel meer dan leven met pijn. Het verandert je inspanningsvermogen, je prikkelverwerking, je slaap. Gelijkwaardige én kwaliteitsvolle medische zorg met de nodige aandacht en zelfs maatschappelijke prioriteit is volgens mij geen luxe maar noodzaak in deze huidige omstandigheden. Dit zijn ernstige complexe multisysteemziekten met een mogelijks zeer invaliderende impact, met een grotere kans op invaliditeit bij onjuiste en laattijdige diagnose, niet helpende zorg/ behandelingen én met een grote maatschappelijke kost.
En vergeet niet; patiënten staan niet alleen, zij zijn ook moeder/ vader, dochter/ zus/ broer/… iedere mens maakt kans om ooit chronische pijn te ontwikkelen en/ of chronische ziekte. Zou jij dan niet graag gelijkwaardig behandeld worden?
Ik leef met een chronische, traaggroeiende hersenstamtumor. Die tumor is vandaag nog steeds aanwezig.
Een poging tot operatie en bestralingen hebben mijn leven gered, maar hebben blijvende zenuw- en hersenschade veroorzaakt. Sindsdien leef ik met chronische neuropathische pijn, met een blijvende hemiparese aan mijn linkerzijde, met verlamming en spasticiteit, en met bijkomende mechanische overbelasting omdat mijn lichaam niet meer symmetrisch functioneert.
Mijn tumor bevindt zich in de hersenstam – het gebied dat instaat voor levensnoodzakelijke functies zoals ademhaling, hartslag en bloeddruk. Dat besef draag ik elke dag met mij mee.
Leven met een chronische ziekte is niet enkel een medisch traject. Het is een dagelijkse aanpassing. En vaak ook een maatschappelijke strijd.
ONZICHTBARE STRIJD
Het grootste deel van mijn ziekte is onzichtbaar. En net dat maakt het zo zwaar.
Wanneer pijn niet zichtbaar is, wordt ze sneller in twijfel getrokken. Wanneer je er “goed uitziet”, lijkt er geen reden tot erkenning.
Ik ben vaak tegen muren gebotst binnen ons overheidssysteem, waar je voortdurend medische verslagen moet indienen om te bewijzen dat je écht ziek bent. Alsof chronisch ziek zijn iets is dat je moet verdedigen.
Dat voortdurende moeten bewijzen is mentaal uitputtend. Het vraagt energie die je eigenlijk nodig hebt om te overleven.
NIET GELOOFD WORDEN
Van mijn 13e tot mijn 21ste liep ik rond met een traaggroeiende kindertumor in mijn hersenstam. Jarenlang zocht ik hulp bij artsen en neurologen met klachten zoals hoofdpijn, misselijkheid, braken en trager functioneren.
Jarenlang werd ik naar huis gestuurd met migraine-medicatie, zonder grondig onderzoek.
Ik zag er normaal uit. Dus kon er niets ernstig mis zijn.
Pas nadat ik zelf bleef aandringen op een MRI-scan,
werd de tumor ontdekt. Die volharding heeft mijn leven gered.
Maar de jaren van niet geloofd worden hebben diepe mentale sporen nagelaten. Mijn pijn werd geminimaliseerd. Mijn vermoeidheid werd gezien als overdrijving. Mijn pijnstilling als mogelijke verslaving. Ik kreeg antidepressiva, omdat men dacht dat ik depressief was en dat het “tussen mijn oren” zat.
Ik begon aan mezelf te twijfelen. “Artsen weten het toch beter?” dacht ik.
Dat structurele onbegrip – medisch, maatschappelijk en persoonlijk – heeft mij getraumatiseerd. Ik hield er een posttraumatische stressstoornis en angststoornis aan over. Wanneer ik opnieuw in situaties terechtkom waarin ik niet geloofd word, word ik teruggekatapulteerd naar die periode. Herbelevingen die ondraaglijk kunnen zijn.
Niet geloofd worden terwijl je lichaam schreeuwt om hulp
is één van de meest eenzame ervaringen die er bestaan.
DAGELIJKSE IMPACT
Vandaag leef ik met blijvende zenuwschade. De pijn is dagelijks aanwezig. Neuropathisch – kloppend, trekkend, nijpend, brandend. Mechanisch door foutieve belasting. Spastisch door verhoogde spierspanning. En bijkomende hoofdpijn door de druk van de nog aanwezige tumor.
De pijn is altijd aanwezig.
Ik word al jaren opgevolgd in de pijnkliniek en krijg medicatie, injecties, baxters, revalidatie en blijvende behandelingen. Het doel is niet pijnvrij. Het doel is leefbaar.
Mijn grootste beperking is niet mijn verlamming. Het is de pijn. Ze beïnvloedt mijn energie, mijn emoties, mijn concentratie, mijn functioneren.
Chronische pijn is niet alleen fysiek. Ze heeft een enorme sociale en psychologische impact. Ze bepaalt hoeveel je kan ondernemen, hoeveel je kan deelnemen aan het sociale leven, hoeveel je kan plannen.
Dat is de echte impact van chronische pijn: ze beperkt niet alleen je lichaam, maar ook je plaats in de maatschappij.
WAT HELPT
Wat mij helpt is erkenning. Zorgverleners die luisteren. Een multidisciplinair team dat verder kijkt dan wat zichtbaar is.
Maar ook zachtheid. Familie en vrienden die niet minimaliseren, maar erkennen.
Wat de maatschappij kan doen? Meer bewustwording creëren rond onzichtbare beperkingen zoals chronische pijn. Het systeem beter afstemmen. Want pijn is misschien onzichtbaar, maar ze is allesbehalve onbestaande.
MIJN HOOP
Ik leef dag per dag. Ik geniet van momenten waarop het lukt.
Mijn hoop is dat chronische pijn maatschappelijk erkend wordt als wat ze is: een ernstige, levensbepalende aandoening. Dat mensen niet langer moeten vechten om geloofd te worden.
DAT WIL IK MEEGEVEN
Luister naar je lichaam. Blijf vragen stellen. Vraag een second opinion als iets niet klopt.
Jij bent degene die elke dag in je lichaam leeft.
Je bent niet je ziekte.
Je bent niet je pijn.
Ik studeerde orthopedagogiek en wilde werken met mensen met een beperking. Vandaag ben ik zelf beperkt. Fysiek kan ik niet meer alles wat ik vroeger kon. Maar ik vond een andere manier om er te zijn. Ik steun mensen mentaal.
Ik spreek.
Ik vecht.
Ik probeer een stem te zijn voor wie geen stem heeft.
Je droom hoeft niet te verdwijnen. Soms verandert hij van vorm.
Maar jij blijft jij.
Liefs,
Amalie Kempeneer
27 jaar
Inleiding bij mijn getuigenis
Leven met fibromyalgie is meer dan omgaan met pijn — het is leren overleven in een wereld die die pijn niet ziet. Mijn getuigenis vertelt ook het verhaal van duizenden mensen die dagelijks dezelfde strijd voeren: vechten tegen hun lichaam, tegen onbegrip en tegen de stilte rond hun ziekte.
Fibromyalgie vraagt niet alleen kracht om te blijven bewegen, maar ook moed om telkens opnieuw geloofd te willen worden. De vermoeidheid, het verdriet, het verlies van zelfstandigheid, maar ook de wil om te blijven rechtstaan — om iets te betekenen, om hoop te geven, om te tonen dat een onzichtbare ziekte even echt is als eender welke andere.
Erkenning is geen gunst, maar een basisrecht voor elke patiënt die dagelijks strijdt met een ziekte die niet te genezen is, maar wél beter begrepen, begeleid en gedragen kan worden. Fibromyalgie is onzichtbaar. Maar de mensen die ermee leven, zijn dat niet — en hun stem verdient het om gehoord te worden.
Mijn leven met fibromyalgie en CVS
Van kinds af aan hoorde pijn bij mijn leven. Ik herinner me nog hoe ik als kleuter van vier, tijdens een schooluitstap naar de speeltuin, niet kon meespelen van de hoofdpijn. Daar zat ik dan, naast de juffen, met mijn hoofdje in mijn handen. Later zou blijken dat dit migraineaanvallen waren — aanvallen die mijn hele jeugd en volwassen leven zouden blijven terugkeren. Pas na een hysterectomie op mijn 42ste werd het draaglijker.
Vanaf mijn achtste begon ik regelmatig wisselende pijnen te krijgen. Soms aan mijn voet, dan weer aan mijn pols of knie, maar er was niets zichtbaar, niets aantoonbaar. Mijn mama vond dat vreemd, maar de huisarts zei: “Dat kind mankeert niets, ze is heel soepel... misschien gewoon wat gewrichtsreuma.” Ik werd afgedaan als een kind dat aandacht zocht. Het woord “gewrichtsreuma” heb ik altijd blijven onthouden, al wist ik toen niet wat het betekende. Vanaf toen begon ik alles te verzwijgen.
Ik was nochtans zeer actief. Ik sportte intens, blonk uit in turnen, volgde atletiekkampen. Aan de buitenkant leek alles normaal. Maar de pijnen bleven en ik leerde doorzetten, mijn tanden op elkaar bijten en vooral niet klagen. Ook later in mijn leven herhaalde dit patroon zich. Blessures, zware pijnklachten en lichamelijke problemen werden telkens geminimaliseerd. Ik bleef functioneren, studeren, werken en moeder worden.
Zes weken na de bevalling van mijn eerste zoon kreeg ik de eerste verlammingsverschijnselen door een beknelde zenuw in mijn rug: de eerste hernia. Ik ging door en kreeg nog twee kinderen. Mijn lichaam gaf steeds luider signalen dat het op was, maar ik negeerde ze zoals ik dat altijd had gedaan. Toen ik drie maanden zwanger was van mijn jongste zoon, werd ik bovendien geconfronteerd met een zwaar familiaal drama. Dat trauma heeft heel mijn verdere leven getekend. Toch bleef ik gaan, positief en optimistisch voor mijn kinderen, maar ook omdat ik het leven mooi bleef vinden en waarderen.
De pijn over mijn hele lichaam werd intussen een constante reisgezel. De onderzoeken volgden elkaar op, maar telkens kreeg ik te horen dat men niets verkeerds zag. Negen hernia’s, spier-, pees- en zenuwpijnen, extreme vermoeidheid, slapeloosheid... het stapelde zich op, maar erkenning bleef uit.
Ondertussen had ik ook al ettelijke operaties ondergaan: nierstenen, sterilisatie, verschillende knieoperaties en op mijn 42ste een hysterectomie. Op mijn 45ste kwam er eindelijk wat meer rust in mijn leven, maar mijn lichaam bleef schreeuwen.
Ik wist wat fibromyalgie was en kende het als een heel pijnlijke en ongeneeslijke ziekte. Ik herkende mezelf in dat ziektebeeld, maar durfde het niet uit te spreken. Tot een kinesist me rechtstreeks vroeg of ik ooit getest was op fibromyalgie. Hij was ervan overtuigd dat dit de verklaring was.
Op mijn 51ste kreeg ik eindelijk de diagnose: fibromyalgie en CVS. Dat moment was dubbel. Enerzijds was er opluchting, omdat het blok van onzekerheid van je schouders valt; eindelijk was er erkenning. Anderzijds was het een harde confrontatie met een chronische en ongeneeslijke aandoening.
Het constante rouwproces vind ik zeer moeilijk. Steeds opnieuw verlies je mogelijkheden: wat gisteren nog kon, lukt vandaag niet meer. En tegen dat je dat verwerkt hebt, dient het volgende verlies zich alweer aan... Je ziet en voelt jezelf aftakelen. Tegelijk moet je de kracht vinden om niet alleen de ziekte te dragen, maar ook het onbegrip en de onwetendheid van je omgeving.
Doorheen de jaren kreeg ik beperkte ondersteuning die mijn dagelijkse leven enigszins draaglijker maakte. Wanneer die ondersteuning na jaren opnieuw in vraag wordt gesteld via geautomatiseerde beslissingsprocessen, moet je weer bewijzen hoe ziek je bent. Maar tegen een algoritme kun je niet winnen, dus verlies je je ondersteuning. De zoveelste klap.
Maar ook dat heeft me niet doen zwijgen. Het is jezelf weer oprapen en trachten verder te gaan.
Vandaag ben ik 70 jaar. Ik heb twee knieprotheses en ben sterk beperkt in mijn mobiliteit. Langer dan een paar minuten rechtstaan of meer dan enkele tientallen meters stappen betekent zwaar over mijn grenzen gaan. Stilaan valt je sociale leven totaal weg. Activiteiten die voor velen vanzelfsprekend zijn — openbaar vervoer, culturele uitstappen, optredens of concerten, pretparken, theater of films, wandelingen... — niets van dit alles is voor mij nog haalbaar.
Toch probeer ik mijn leven zin te blijven geven. Ik haal kracht uit het samenzijn met mijn kinderen en kleinkinderen, uit vriendschappen, uit kleine gelukjes. Ik probeer zo veel mogelijk positief te blijven. En ik weiger te verdwijnen.
Daarom heb ik me acht jaar geleden geëngageerd om met de vzw BOFiP (Belgische Organisatie voor Fibromyalgiepatiënten) te starten. Niet alleen om zelf recht te blijven, maar ook om mijn ervaring om te zetten in steun en erkenning voor anderen.
Ik blijf vechten — voor erkenning, voor begrip, voor wie na mij komt.
Ik blijf vechten voor iedereen die leeft met een onzichtbare pijnziekte.
Ik blijf vechten om zelf te blijven leven... voor mijn kinderen en kleinkinderen.
Eindwoord: de stille kracht van zij die dragen
Fibromyalgie is niet te zien, maar ze tekent elke dag. Het is leven met pijn die geen naam heeft, met vermoeidheid die geen grenzen kent, en met een glimlach die soms alleen dient om te overleven.
Fibromyalgie en CVS zijn niet zeldzaam — ze zijn onzichtbaar. En net dat maakt ze zo vaak vergeten. Wij willen niet langer aan de zijlijn staan van het gezondheidsbeleid.
Binnen BOFiP geloven we dat getuigenissen levens kunnen veranderen. Elke stem die haar verhaal deelt, maakt de ziekte een beetje minder onzichtbaar.
Met de getuigenissen die we binnen BOFiP verzamelen, willen we de realiteit tonen zoals ze is: rauw, eerlijk en dringend. Want fibromyalgie en CVS raken niet alleen het lichaam, maar ook het hart, de relaties, het werk en het zelfvertrouwen.
Toch blijven we rechtstaan en daarom kom ik naar buiten met mijn verhaal. We zoeken naar begrip, naar rechtvaardigheid, naar een samenleving die weet dat onzichtbaar niet betekent onbestaand.
Daarom verzamelen wij verhalen — echte levensverhalen van moed, verlies, aanvaarding en kracht — om ze te delen met wie het verschil kan maken: de overheid, de zorg en iedereen die nog denkt dat “het wel meevalt”.
Zie ons, hoor ons, geloof ons.
Luister naar onze verhalen, zie de mens achter de pijn.
Want begrip is het begin van verandering.
Achter elke glimlach schuilt kracht, en achter elke stilte een verhaal dat gehoord wil worden.
Zichtbaar maken wat onzichtbare pijn doet — dat is onze missie, onze kracht, onze hoop. En misschien geneest dat niet onze lichamen, maar het heelt wél een stukje van onze wereld.
Zorgverleners aan het woord
Elke ontmoeting met een patiënt is een uniek contact tussen twee personen. Voor mensen met chronische pijn is dat niet anders. We kijken dus naar de klacht én de persoon, waarbij we een brede visie op gezondheid hanteren. Zowel de klacht als de andere factoren worden dus bekeken in wat we het meersporenbeleid noemen. Die aanpak is ook voor mensen met chronische pijn heel belangrijk.
Werken met chronische pijnpatiënten is kijken naar het grotere geheel. Het lichaam geeft een signaal dat we niet mogen negeren. Wij zijn als kinesist opgeleid om het bewegingsstelsel beter te laten functioneren maar vaak zien we niet alleen een probleem daar maar in de verschillende delen van het menselijk lichaam (bijvoorbeeld maag-darmstelsel, centraal zenuwstelsel,…). In elk van deze delen zoeken naar een betere balans is essentieel. Samen met de patiënten zoeken naar een betere levenskwaliteit is een hele uitdaging. Stap voor stap kijken naar wat wél kan, hoe klein die evolutie ook en dit samen met de patiënt doen kan een grote stap vooruit in het leven van de chronische pijnpatiënt betekenen.
Ellen Geeroms
Kine bij Extrafit te Lennik
Video getuigenissen (Engels)
Videomateriaal met dank aan de International Association for the Study of Pain (IASP).